مهررخشان

 

آشيانه‌اي براي خود ساخته‌بودم

 

از جنس رنج

 

از جنس عشق

 

از جنس بت

 

كه مهر ورزي برايم زندگي بود

 

ديگر گونه و رخشان

 

-تو مرا چه مي‌نامي؟-

 

من از عشق

 

تنديسي ساختم

 

                        تا هميشه بپرستمش

 

- دنبال چه مي‌گشتم؟-

 

پاييز خود جشني بود باشكوه

 

و هرگز بهار را در خور عشق نمي ديدم

 

كه مهر از مهر زاده مي‌گشت.

 

 

 

سکوت دره

در سکوت دره گریستم

بی تو

بر نرمه ون^۱ ملول سر ساییدم و

                                        بوسه زدم

                                          بر اندوه برگ های فرو ریخته

بی تو شب ها

در برکه و ماه

              گریستم.

         ***

۱ درخت بنه در زبان کردی 

جام و بلوت

در مرز هستی و عدم

می درخشید

                ستاره ای ارغوانی

و آغاز هستی با عشق بود

بیهوده نیست

             که اینچنین دوستت می دارم

تپش قلب ام

برای سَحرِ  فرداست

آن آرزوی بزرگ

آن امید جاودانه

و لبخند رضایت

در تاریکی شبانه،

تنها به خاطر توست

به امید فردایی که تو می رقصی

و رقص آهنگ و آوازست

که به جام و

              بلوت و

                      انسان

مي خوانَدَم  به مستی